De laatste dagen

Ik schrijf dit laatste blogje hoog in de lucht boven Canadees grondgebied. We hebben keurig op tijd New York na de nodige douaneformaliteiten achter ons gelaten.  In Nederland is het nu 2 uur ’s nachts en liggen de meeste al lang op een oor. Ik ga zo ook proberen om mijn luiken even te laten zakken anders word het morgen echt een zware dag.

Maar nu eerst nog even terug naar gisteren zondag 2 mei.

Na ingecheckt te hebben zijn we met de metro richting Harlem gegaan.

Toen we uit de metro kwamen vielen we direct met onze neus in de boter. De NY Biketour, waarvan we tijdens ons fietsritje door Central Park al borden hadden gezien stond op het punt van vertrekken. Wat een mensen, Leontien’s Lady’s Ride is hierbij in vergelijking een kleintje.

In eerste instantie was het de bedoeling om hier in New York een gospeldienst bij te wonen maar met het Florida-avontuur op komst hebben we besloten om dat daar in alle rust te doen.

Onze wandeling door Harlem begon echter wel bij de Abyssinian Baptist Church, de bekende zwarte gospelkerk waar we hele rijen toeristen zagen staan die de zaal af mogen vullen als het reguliere publiek een plaatsje heeft gevonden.

Het is flink warm vanmorgen, zeg maar drukkend warm, wij lopen verder door de wijk waar prachtig gekleurd geklede zwarte mensen terugkomen van of op weg zijn naar hun zondagsdienst. De meeste voorzien van hoed. Menigeen zou zo kunnen figureren in een film.

Om half een zijn we bij Silvia’s een restaurant waar soul food geserveerd word begeleid door gospelzangers. Eigenlijk vinden we het nog wat vroeg om al warm te eten maar de ontbijten met spek die op dit tijdstip nog verkrijgbaar zijn doen ons hart ook niet sneller kloppen dus besluiten we om alle drie de volgens onze reisgids alom geprezen spareribs te nemen. We blijken mooi op tijd te zijn geweest want even later is er bijna geen tafeltje meer te verkrijgen.

Daarna lopen we langs het Apollo theater om vervolgens via een parkje, waar diegene die niet naar de kerk gaan basketbal spelen, naar de kathedraal St. John the Divine te lopen. Dit moet als hij ooit word afgebouwd de grootste kathedraal ter wereld worden. Voorlopig is hij nog maar gedeeltelijk af en arm gedecoreerd.

En dan is het een uur of drie en vinden we het eigenlijk wel genoeg. In een stad als New York raak je nooit uitgekeken we hebben echter het gevoel dat we de plaatsen die wij wilde zien gezien hebben.

Als we terug gaan naar het hotel om de koffers op te halen, lopen we nog tegen een flinke betoging op van voornamenlijk Japanners.

We schrikken van de prijs naar het vliegveld (90 dollar), die ligt volgens de conciërge van het hotel beduidend hoger dan een taxi naar Manhattan. (67 dollar). We bellen zelf nog de taximaatschappij die ons op de heenweg heeft gebracht (ondanks dat ze de fotocamera niet terug zijn komen brengen) maar dat levert geen betere prijs en vaste prijs op dus besluiten we de creditcard maar weer te gebruiken.

Het is ook mogelijk om vanaf het Port Authority Bus Therminal wat twee straten verder ligt een bus te pakken (voor 15 dollar p.p) naar Newark Airport maar dan moeten we weer bij het hotel zien te komen. (achteraf blijkt er een shuttle tussen de luchthaven en het hotel te rijden)

Er komt een flinke auto voorrijden waarvan de bestuurder volgens ons idee bekend is met de conciërge. De man begint met een tocht die ruim 1 ½ uur zal duren door de zondagmiddag verkeersdrukte van Manhattan. Achteraf gezien valt de prijs nog wel mee zeker gezien het feit dat de goede man ook minstens 1 ½ uur bezig is om door dezelfde drukte weer terug te komen gezien het ontbreken van een retourrit.

Aangekomen in het Country Inn hotel bij NewArk krijgen we een hele grote kamer met twee super bedden, gooien onze koffers neer en gaan nog een uurtje rondkijken in New Jersey Gardens een groot outletcenter tegenover het hotel gelegen.

Op de terugweg blijken de heren nog ruimte in hun magen te hebben voor een flink stuk vlees, ik hou het bij een salade.

Nog wat zappen op tv waar de actualiteit grotendeels in het teken staat van de autobom die eerder deze week op Times Square is gevonden en dan sluiten we onze luiken.

Maandag 3 mei

Wat een planning ! Vanmorgen regent het en waait er een fikse warme wind.
Om 10 uur staan we weer voor New Jersey Gardens om de laatste spijkerbroeken en t shirts in te slaan. Kevin vind het wel lekker om een paar uur in zijn eigen tempo alleen rond te lopen, tussendoor spreken we af bij de Starbucks. Wat Starbucks betreft ben ik er overigens niet achter gekomen wat ik nu de lekkerste koffie vind. Bij Starbucks hebben we absoluut de beste koffie gedronken maar volgende week ben ik toch weer erg blij met mijn senseo koffie (moet ik nog iets op verzinnen voor in Jacksonville)  

Om drie uur stappen we op de shuttle die ons van het hotel naar het vliegveld brengt en netjes voor de deur afzet.

We hebben een bijzondere week achter de rug die ons vast nog heel lang bij zal blijven vooral omdat we op plekken hebben gestaan die ondanks dat we er nog nooit geweest waren al zo bekend voorkwamen. Veel gezien, duizenden eettentjes maar weinig terrasjes.

Het weer heeft heerlijk meegezeten.

Ik heb me ook weer gerealiseerd dat 6 dagen door een wereldstad lopen een flinke aanslag pleegt op je uithoudingsvermogen. Onze lichamen zullen een paar dagen nodig hebben om slaap in te halen en verder bij te komen (en te ontblaren).

Zo nu proberen nog een paar uur te slapen.

Car

Autobom op Time Square

We raken gewend aan het tijdsverschil, vandaag gaan we dan ook iets later dan andere dagen op pad.

In eerste instantie brengen we een bezoek aan Macie's, volgens de informatie het grootste warenhuis ter wereld. Er zouden mooie kortingen te behalen zijn dus halen we de kortingskaart voor buitenlanders op de eerste verdieping.
Na wat rondlopen valt het aanbod ons echter tegen, we vinden niet de echte merken zoals we van andere grote warenhuizen in het buitenland gewend zijn en we verlaten de winkel dan ook met lege handen.
We wandelen naar Rockefleller centre en eten een broodje of zeg maar BROOD bij Dean & Deluca.
We gaan St Patricks Cathedral, de grootste kathedraal van Amerika.

Kevin was graag bij Abercrombie & Fetch, een kledingzaak naar binnengegaan maar bij het zien van de enorme rij voor de deur ziet zelfs hij dat niet zitten.
Wel gaan we de strappen van de grote Apple Store binnen waar ook een enorme rij staat van mensen die waarschijnlijk de nieuwe I-Pad in hun bezit willen krijgen. Sinds gisteren is er een nieuwe versie te koop en je kan maar de eerste zijn die hem in zijn bezit heeft.
Cental park is veel drukker dan gisteren tijdens de fietstocht, ook wij gaan nog een tijdje op een bankje zitten te kijken naar de mensen.
We lopen langs de Hearst Tower welke wekelijks in beeld komt tijdens de serie Running on Heels om vervolgens via de M&M shop weer terug te gaan naar Times Square waar ik nog een spijkerbroek in de Levi's shop scoor.

Het verhaal dat het loont om voor het aanschaffen van kleding een paar dagen New York te plannen kan ik na deze dagen echt niet onderschrijven. Het zal er wel mee te maken hebben dat ik geen zin heb in een normale recht toe recht aan broek die later in outletstore's wel voor bedragen van 29 dollar liggen.
Na een uurtje onze benen te rusten gelegd te hebben in de hotelkamer scoren we een flinke salade en lopen weer richting Times Square. We hebben een avondtour met een openbus gereserveerd.
Op Times Square aangekomen krijgen we te horen dat de bussen wat later zijn de weg is afgezet en op dat moment is er nog niet duidelijk wat er precies aan de hand is.
De bustour valt wat tegen omdat er een plasticglas dak op de bus zit wat in slechte conditie is, gelukkig maar dat dit een item was van de Explorer Pass en we niet het volle pond voor deze tour hebben neergelegd.
De bus brengt ons naar de Brooklyn zijde zodat we een prachtig avondbeeld hebben op de skyline van Manhatten, Marcel sterft als we over de brug gaan wel zeven doden, het blijkt zo boven in de dubbeldekker op Manhattan Bridge wel heel erg hoog.

Weer op Times Square zien we dat de boel nog steeds is afgezet, we schenken er echter geen aandacht aan en lopen richting het hotel.
Daar aangekomen blijkt dat er een autobom op Times Square is gevonden. De tv staat rood gloeiend met dit breaking news.
De volgende dag bedenken we ons pas wat kwetsbaar zo'n punt is en wat de gevolgen bij afgaan ook voor ons hadden kunnen zijn. We bellen snel maar even naar huis om te zeggen dat alles oke is.

Car

Fietsen in Central Park, Empire & Mary Poppins

Niets doet ons vandaag denken aan Koninginnedag alleen dan die paar Nederlanders die zich vandaag gehuld hebben in een oranje trui. We spreken af dat we dat volgend jaar in Jacksonville misschien ook maar moeten doen.
Vanmorgen staat een fietstour door Central Park geboekt en het weer zit ons werkelijk mee. Het is heerlijk zonnig en er staat weinig wind. Waarschijnlijk komt het door het voorjaar maar het valt ons op dat er van smog en een uitlaatgassenlucht eigenlijk geen sprake is.
We wandelen naar Pier 84, 4 blokken en 4 straten van het hotel vanwaar de tour vertrekt. We zijn er lekker op tijd en wachten nog even in het zonnetje met een kop koffie die niet echt te nassen is. Alleen de coffee van Starbucks vind ik tot nu toe te drinken de rest is meer te vergelijken met slootwater.
Tijdens de tour is het verplicht om een helm te dragen. Kevin probeert nog om uit te leggen dat hij in Nederland nooit een helm draagt, hij wil voorkomen dat zijn haar instort. Uiteindelijk zet hij hem toch maar op.
Ik maak me al geen zorgen meer om mijn haar want dat stort met het zachte water hier toch wel automatisch in. Mede omdat de fohn maar op halve kracht werkt (110 volt) en er een hotelfohn in de badkamer ontbreekt is er geen model in te krijgen.
We fietsen eerst een stuk langs de Hudson op het pas enkele jaren geleden aangelegde fietspad om de hele kust van Manhatten ligt, het Greenway Bike path om vervolgens door het verkeer over een op de weg gemarkeerd fietsgedeelte naar Central Park te rijden.

Door de stad rijden we aan de linkerzijde, op het fietspad net als thuis rechts. We fietsen Central Park door en stoppen bij verschillende plekken. Het is gezellig druk.

Leuk is dat we verschillende groepen jonge moeders zien die aan het sporten zijn terwijl hun kinderen in de kinderwagen toekijken.

Aan het eind van de tour nemen we nog een kijkje bij Strawberry Fields ter nagedachtenis aan John Lennon.

Na afloop eten we een heerlijke hamburger in restaurant met typische Amerikaanse banken. Alleen het personeel is niet zo aardig dus als hij ons bij het afrekenen verteld dat de service niet inclusief is bedenken wij dat er geen service was dus typisch Nederland geen fooi.
We halen onze kaartjes voor de voorstelling van Mary Poppins van vanavond pas op deze had ik via het internet besteld en betaald en moesten bij het theater opgehaald worden.

Vervolgens lopen we naar het Empire State Building waar het in eerste instantie niet druk lijkt te zijn. Boven duurt het toch nog een half uurtje voordat we echt boven zijn en kunnen genieten van het bijzondere uitzicht. Marcel zou in eerste instantie binnenblijven maar besloot zijn angst toch maar te overwinnen en is het hele platform langs de binnenrand rondgelopen.

En dan is het alweer vijf uur en lijkt het ons verstandig om onze voeten weer even wat rust te geven, blaren verschijnen op diverse plekken welke we dan weer voorzien van blarenpleisters.
Omdat de hamburger vanmiddag nogal maagvullend was en het een beetje tegen gaat staan om weer zo’n mega maaltijd naar binnen te werken eten we een salade.
Als we even later met een Starbucks koffie buiten zitten worden we dringend verzocht om ons uit de voeten te maken, een paar agenten onderzoeken een achtergebleven tas.
En dan op naar het New Amsterdam Theater waar Mary Poppins speelt. Een werkelijk prachtig theater, heel mooi gedecoreerd van binnen.

En de voorstelling: die is werkelijk PRACHTIG ! De hoofdrolspeelster die in Londen de hoofdrol heeft gespeelt heeft hier vanavond ook de rol. Aan het eind van de voorstelling blijft iedereen tot onze verbazing zitten totdat Mary Poppins als laatste opkomt. Wij trekken ons daar niets van aan en gaan alvast staan. Zal dit europees zijn ?
Na afloop lopen we Times Square wat nu prachtig verlicht is nog even over en zien dat onze huidige nieuwe auto ook in Amerika verkocht wordt. Dat is makkelijk kiezen in Florida

Car

Staten Island, Seaport en lopen

We hebben woensdagavond heerlijk gegeten bij Olive Garden midden op Times Square. Kevin had dit adresje van een medestudent gekregen. De portie's waren super groot, een heerlijke salade zat bij het menu als vooraf inbegrepen. Een lekkere fles Italiaanse wijn vergezelde het menu. Officieel mag Kevin in Amerika nog niet drinken maar tot zijn eigen verrassing werd er niet moeilijk gedaan toen hij aangaf ook wel wijn te lusten.
Op de terugweg genoten we van alle neonverlichting.

Donderdag
Gisterennacht kon ik vanaf een uur de slaap al niet meer vatten, vannacht ging het al beter vanaf vier uur begon het waken.
Als we ontbeten hebben in de hele kleine ontbijtzaal (of zal ik het kamertje noemen) van het hotel gaan we weer op pad. Het is prachtig weer en we pakken de metro naar de Staten Island Ferry.
Dit is een gratis forensen ferry die langs het vrijheidsbeeld op Liberty Island vaart en een prachtig uitzicht bied op Manhatten.

In de terminal staan al heel wat mensen te wachten maar eenmaal op de ferry is het eigenlijk helemaal niet zo druk. We varen heen en sluiten direct aan in de rij om ook direct de terugtocht aan te vangen.
Ik vraag me af hoe lang deze ferry nog gratis zal zijn want er zitten meer toeristen op de boot dan forensen.

Weer terug op Manhatten lopen we door het Financial District en zitten een tijdje op de trappen in Wall Street tegenover de NY Stock Exchange.

Daarna lopen we door naar het Seaport Histroric District, South Street Seaport, de oude haven van Manhatten waar oude zeilschepen liggen afgemeerd en op Pier 17 een gezellig complex met winkels en restaurants is gevestigd.
Op de bovenverdieping zijn heel veel verschillende soorten eten te verkrijgen en uiteindelijk kiezen we voor een salade en broodjes die we buiten met uitzicht op Brooklyn Bridge opeten.

We nemen weer een paar haltes de metro en bekijken Soho en Greenwich Village. Onderweg worden verschillende leuke winkeltjes ingeschoten en vooral Kevin scoort flink wat kleding bij Hollister (hij zit ook in Jacksonville !) De inrichting van deze zaak is heel leuk alleen staat de muziek die opzich zelf niet vervelend is voor ons toch wat ouderen veeeeel te hard.
Door naar het Meatpacking District waar inderdaad de lucht van de slachthuizen nog te ruiken is. Wat een gezellige buurt is dit. In Chelsea Market kijk je je ogen uit in de delicatessewinkels.
Eigenlijk stond nog op de planning om het Empire State Building op te gaan maar onze voeten doen zo'n zeer dat we maar besluiten om terug te gaan naar het hotel, ondertussen is het toch ook al weer over zessen.
We laten onze voeten even bijkomen en gaan weer lopend richting DaisyMay's. Onderweg komen we echt honderden restaurants tegen. Verhongeren zal je hier zeker niet.
Bij DaisyMay BBQ staan lange houten tafels waaraan we bijschuiven. Het blijkt dat je zelf je bestelling op moet gaan halen, afrekenen en vervolgens aanvallen maar.
Wederom blijken de portie's veel groter te zijn dan we gewend zijn. De drie portie's blijken genoeg voor zeker vijf mensen.

Car

WTC, Soho & 42 st street

Tot een uur plaatselijke tijd heb ik geslapen en daarna wilde het niet meer lukken. Toch viel het mee toen het eindelijk echt ochtend bleek.

Beneden in het hotel is een kleine eetzaal waar we even moesten wachten op een tafeltje.
Om half negen liepen we buiten nu kon het echt werk gaan beginnen. We kochten een 7 dagen metro kaart op 42 St en doken de metro in op naar Lower Manhattan en de bouwput van het World Trade Center.
We liepen St Pauls Chapel binnen wat als een wonder gespaard is gebleven toen de torens van het World Trade Center in 2001 instortten.

In de Wintergarden van het World Financial Center drinken we onze eerst Starbucks coffee.

Vervolgens weer met de metro richting Canalstreet waar we een wandeling door Chinatown maken en een heerlijk broodje eten bij Vanessa's Dumplings.

Na weer een metro ritje vallen we neer op een stoel in Bryants park. Leuk om hier te zien dat er leeshoeken zijn ingesteld. Vanaf aankomende vrijdag mag ook het gras wat er werkelijk keurig bijligt betreden worden.

Kan me zo voorstellen dat het bij zonnig weer hier heerlijk vertoeven is.

We gaan de NY Public Library binnen die werkelijk prachtig is vanbinnen. De heren herkennen de hal uit de film The day after tomorrow.

Fotoshoot

We bekijken Grand Cenral Terminal en lopen richting Chrysler om uiteindelijk bij Tudor Building en de United Nations te eindigen.

Kevin heeft ondertussen ook nog een paar nieuwe All Stars gescoord. Er was me vertelt dat de prijzen van kleding in NY veel lager waren. Totnu toe moet ik zeggen dat dit me echter nog niet echt opgevallen is.
En nu lig ik hier al een uurtje bij te komen op bed. In de tussentijd heeft de hotelmanager in eigen persoon hier een tijdje op zijn knieen gelegen om onze kluis te maken. Jammergenoeg is dat niet gelukt dus zullen we onze belangrijke spullen beneden af moeten gaan geven.
We gaan eten !

Car

We zijn er

Na een redelijk nacht ging om kwart voor zes de wekker. Om half zeven stonden we beneden in de hal van de B&B waar de eigenaren ons al op stonden te wachten. Door de heer des huizes werden we in een landrover naar Brussel Airport gebracht, volgens hem nog net voordat de drukte op gang zou komen.
Goede service en zeker een (schoon) adres om te onthouden mede omdat een eventuele auto ook gratis bij dit gezin achter kan blijven wat weer in de parkeerkosten scheelt.
Het inchecken op Brussel Airport verloopt heel relaxt, ivm de vlucht naar de US is de beveiliging veel uitgebreider, we worden door een dame die op de automatisch piloot staat ondervraagd. Tassen worden doorzocht, brillenkokers opengemaakt maar schoenen, riemen en horloges mogen in tegenstelling tot onlangs de vlucht naar Spanje gewoon aangehouden worden.
En zo zitten we even later in een B767-400 die misschien voor de helft gevuld is. Kevin die eerder nog even liep te mopperen dat we de stoelen niet geüpgraded hadden kon heerlijk met zijn benen op de stoel naast hem liggen.
Onderweg eten, tukkie, een audio/videosysteem in elke stoel en zo zaten we de bijna 8 uur durende vlucht vol.
Om 12 uur stonden we al op het vliegveld waar we redelijk snel door de douane waren en onze koffers te pakken hadden.
Ik had thuis een taxi geregeld via dial7, met het idee dan hoeven we niet te wachten en worden niet opgelicht. Een flinke auto kwam na een telefoontje voorrijden.
De chauffeur reeds als een gek en binnen het half uur reden we Manhattan op. De rit bleek geen 44 -/- 4 dollar coupon te kosten maar we konden 57 dollar afrekenen. Volgens de chauffeur was het verschil tok, en belasting.
Of we afgezet werden weet ik nog steeds niet maar het voelde niet goed, maar wat kan je anders op zo’n moment in een onbekende stad dan betalen.
Toen we in onze kamer arriveerde (17e verdieping) realiseerde ik me dat ik mijn fototoestel had laten liggen op de achterbank van de taxi. (ja Dees ik heb er ook last van !)
Gelukkig hadden we met een bij ons bekend taxibedrijf gereden, het autonummers was ook nog eens bekend dus een telefoontje naar de centrale moest de camera toch terugbrengen.
De taxichauffeur die door de centrale opgeroepen werd beweerde echter dat er geen camera op de achterbank lag. De operator gaf toe dat hij waarschijnlijk loog maar dat hij er niet meer aan kon doen dan er een officiële klacht van maken. We gaan er vanuit dat hij niet meer boven water komt.
Even flink balen dus want om nu een paar dagen in New York te mogen lopen zonder camera leek ons ook niets.
Dus gingen we de straat op richting 42 St op zoek naar een nieuwe camera.We hebben direct drie New York Explorer passen aangeschaft.
Om half zes gingen we terug naar de hotelkamer om de camera op te laden. De heren zijn vervolgens weer de straat opgegaan om een lekkere salade te gaan eten.
Ik was echter zo moe en had het gevoel dat ik al zo ver over mijn eigen grenzen was gegaan dat ik besloot in bed te kruipen. Het was mooi geweest.

Car